PAANËSIA" E EVROPËRENDIMORËVE KARSHI TË DREJTËS SË POPUJVE PËR VETËVENDOSJE

[albakos]

“Asnjëri nuk është më tepër skllav, se sa ai që mendon se është i lirë, pa qenë
i lirë”

GËTE

Qysh prej momentit të fillimit të luftës së armatosur çlirimtare, të cilën e
bënë shqiptarët nën Flamurin e Famëmadhës Ushtria Çlirimtare e Kosovës, qarqe të
njohura evroperëndimore të dëshmuara si mike tradicionale të pan-sllavizmit, pra
edhe të Serbisë, të mbështetura edhe nga “ariu” i Sibirit u rimobilizuan dhe
intensifikuan veprimet e tyre, në shërbim të pengimit të çlirimit dhe të
ribashkimit të popullit shqiptar në një shtet të vetëm kombëtar. Kështu që nuk
lanë gurë pa luajtur për të penguar shqiptarët në realizimin e të drejtave të
tyre të ligjëshme.Pokështu të njëjtat veprime u ndërmorën edhe me rastin e
Luginës së Preshevës dhe Luginës së Vardarit, nga po të njëjtat qarqe.
Është e çuditshme, por është e vërtetë, sepse e vërteta është çështje e
çuditshme..., do të thoshte Bajroni!
Synimet antishqiptare të këtyre qarqeve proserbe, filluanë të profilizohen, të
lëshojnë shtat dhe të rriten me shëndet të plotë, qyshë nga veprimet e para të
administratës ndërkombëtare (UNMIK-ut) dhe të “paqëruajtësve” të udhëhequr nga
NATO-ja, të instaluar në Kosovë, pas 12 qershorit 1999
Sjellja e ekipeve të “ekspertëve” evropërendimorë të instaluara në Kosovë, në
kuadër të UNMIK-ut dhe KFOR-it, me origjinë nga OSBE-ja dhe BE-ja, janë dëshmia
më e mirë dhe më e qëndrueshme, se të ashtuquajturat demokraci evroperëndimore,
në raport me të drejtat e popujve për vetëvendosje, as për së afërmi nuk janë të
tilla, çfarë deklarohen se janë.
Për këto 5 vjetë, që kur janë në Kosovë, këto qarqeve të caktuara të
“demokracive”evroperëndimore, kanë dhënë mjaft argumente politike, finansiare,
legjislative e ekzekutive, të cilat janë në kundërshti të plotë me parimet e
mirëfillta të një sistemi demokratik, çfarë kanë dëshirë t’u besohet se e
përfaqësojnë, apo që duanë t’i ndihmojnë kosovarët për t’a ndërtuar. Bile, sa i
përket parimeve “demokratike” që i ushtrojnë në vepër, as që e vlenë të
krahasohen me atë çfarë ngërthen në vete nocioni demokraci, sepse pasqyra më e
mirë e tyre janë sjelljet dhe veprimet e përfaqësuesëve të zgjedhur të saj, të
cilët janë e kundërta e saj.
Qëllimet e shumë veprimeve jo të rastësishme i këtyre qarqeve, çdoherë në dëm të
interesave të ligjëshme të shqiptarëve, kam drojen se drejtuesit e “politikës”
tonë kombëtare, nuk i kanë kuptuar apo nuk po duanë t’i kuptojnë drejt dhe mirë.
Pasi që nuk është hera e parë që shqiptarët përballen me këto sjellje prej
njerkës shpirt katile të këtyre qarqeve, andaj edhe është e kuptueshme arsyeja
edhe e sjelljeve të sotme. Thjeshtë, zgjidhja e drejtë dhe përfundimtare e
çështjes kombëtare të shqiptarëve, do të rrezikonte shumë interesa të dobiçit të
këtyre qarqeve-Serbisë, sepse çlirimi dhe ribashkimi i shqiparëve në një shtet
të vetëm kombëtar, do të eliminonte përfundimisht nga hapësira e Ballkanit një
epokë të errët, pozitën dominuese të interesave të sllavëve dhe të miqëve të
tyre tradicional, në dëm të interesave jetike të popujve të tij autokton. Deri,
te një përfundim i tillë nuk është vështirë për të ardhur, mjafton që të mirren
në konsideratë këto karakteristika: potenciali i madh njerëzor, shkalla e lartë
e shtimit natyror, shkalla e lartë e arsimimit, mosha shumë e re e shqiptarëve,
si dhe burimet e mëdha minerare të truallit të tyre amëtar.
Edhepse, shkalla e ndërgjegjësimit të shqiptarëve për domosdoshmërinë e
jetësimit të aspiratës së tyre të drejtë njerëzore dhe kombëtare, është në
ringritje, megjithatë nuk mund të pranohet se ajo e ka arritur shkallën e
knaqëshme. Por, mund të konstatohet me knaqësi, se ky ndryshim kualitativ në
ndërgjegjen kolektive shqiptare, kohëve të fundit ka filluar t’i zgjojë klanet
antishqiptare nga ëndërra e tyre e vjetëruar evropiane. Ato kanë filluar të
kuptojnë përfundimisht një të vërtetë të madhe, edhepse të pa këndëshme për
shpirtin e tyre hileqar, se kësaj rradhe në hesapet e tyre karshi interesave
njerëzore dhe kombëtare të shqiptarëve, janë mashtruar shumë keq. Ato kanë
filluar të binden, se shqiptarët nuk do ta pranojnë kurrën e kurrës, që në dëm
të të sotmës dhe të ardhmës së tyre, të futen në çfarëdo forme të krijesave të
rijetësuara, të ngjashme me Traktatin famëkeq të Versajës, i cili i kishte më
shumë se pëgjysmuar trojet e tyre etnike.
Me siguri, kjo vëndosmëri në rritje e popullit shqiptar për të zgjidhur drejt
dhe përfundimisht çështjen e tij kombëtare, i ka vënë në pozitë të vështirë
diplomacitë dhe qarqet ushtarake ndërkombëtare, duke i vënë para një problemi
shumë serioz, ndaj të cilit janë të detyruara të marrin qëndrime të qarta.
Thjesht, kjo vendosmëri në rritje e popullit shqiptar i ka vënë para një dileme
shumë të rëndë, si diplomacitë ashtu edhe qarqet ushtarake ndërkombëtare:
-Nëse e pranojnë kërkesën e shqiptarëve për vetëvendosje, me siguri do t'i
rrezikonin interesat e tyre politike, ekonomike dhe ushtarake me rëndësi
strategjike, si në shumicën e vendeve sllave ashtu dhe tek miqët e tyre.
-Nëse nuk u pranohet kjo kërkesë e drejtë e shqiptarëve, frikësohen me plotë
arsye, sepse e kanë të qartë se ata janë të vendosur, që për realizimin e plotë
të drejtave të tyre njerëzore dhe kombëtare, të përdorin të gjitha mjetet e
domosdoshme dhe të lejuara nga dokumentat relevante ndërkombëtare. Kjo
nënkupton, se për realizimin e të drejtës së tyre njerëzore dhe kombëtare, nëse
u imponohet, shqiptarët nuk do të hezitonin që t’i referohen prap, përkundër
dëshirës së tyre edhe luftës së armatosur çlirimtare. Pra, kjo vendosmëri në
rritje e shqiptarëve për realizimin e të drejtës së tyre, i ka sjellur në
pozicion të vështirë, në rend të parë diplomacitë evroperëndimore. Kur dihet, se
Evropa Plakë nuk është e gatshme për t’u konfrontuar ushtarakisht me shqiptarët,
për qëllimet e pengimit të realizimit të drejtave të tyre. Aq, më tepër kur e
kanë të njohur se shqiptarët, përballë rreziqeve që i kanosen Atëmëmëdheut të
tyre, as që do të pyesin pë forcën ushtarake të armikut. Këtë veti të tyren,
shqiptarët e kanë dëshmuar sa e sa herë gjatë historisë, prej kohës së
Skenderbeut e deri në ditët e sotme.
Për një luftë kundër shqiptarëve me qëllim të pengimit të realizimit të
aspiratave të tyre të drejta njerëzore dhe kombëtare, asnjëra prej fuqive në
përbërje të KFOR-it, sidomos amerikanët, britanikët dhe gjermanët, nuk janë të
gatshëm t'i rrezikojnë kockat e ushtarëve të tyre.
Parashtrohet pyetja: Ku qëndron shkaku i kësaj mosgadishmërie i këtyre faktorëve
ndërkombëtar?
Në këtë pyetje është lehtë për t'u përgjigjur: Shkaku i kësaj mosgadishmërie
është pozita gjeo-politike e ushtarake e trojeve shqiptare, për të cilat këta
faktorë kanë intersa shumë të mëdha dhe të pakontestueshme. Ato janë shumë të
vetëdijshme, se edhe nga një shkëndi e re e luftës në trojet shqiptare, brenda
natës krejt Ballkani mund të kaplohet nga zjarri i saj. Ato nuk kanë asnjë
garancë, se një luftë ballkanike do të mbetej vetëm brenda kufijve të Ballkanit,
pa u përhapur në tërë kontinentin dhe në kufijtë lindor të tij. Bile ato kanë
arsye të fortë për t’u frikësuar, se zjarret e një lufte eventuale ballkanike
shumë shpejt do të përhapeshin në tërë botën.
Fuqitë e mëdha këtë frikë të tyre të arsueshme e bazojnë në fakte të
qëndrueshme. Ato e dinë mirë, se në një luftë të tillë për shkak të interesave
të pazgjedhura, të trashëguara nga e kaluara, fillimisht do të përfshiheshin
Shqipëria, Mali i Zi, Serbia, Bullgaria, Greqia, Turqia dhe ndoshta edhe Rumania
me Hungarinë.
Bazuar në shumë fakte mund të nxirret një përfundim i qëndrueshëm, se goditjet e
NATO-s nga ajri mbi caqet e përzgjedhura të Serbisë, gjatë luftës të armatosur
çlirimtare të cilën ishte duke e zhvilluar populli shqiptar nën Flamurin e
Famëmadhës UÇK, nuk e kishte për qëllim parësor shpëtimin e popullatës etnike
shqiptare dhe të minoriteteve josllave nga veprimet barbare me përmasa
gjenocidi, të cilat ushtroheshin nga hordhit e solldateskës fashizoide
serbo-çetnike. Pra, ky veprim i Fuqive të mëdha i ekzekutuar nga struktura e
tyre ushtarake NATO, kësaj radhe në "anën" e shqiptarëve, me siguri ishte në
shërbim të qëllimit kryesor strategjik, pengimi i një konflikti të përmasave
ballkanike e më gjërë.
Përfaqësuesit e diplomacive të këtyre qarqeve i kushtëzuan goditjet nga ajri të
NATO-së mbi caqet e përzgjedhura serbe, me sigurimin e kompetencave të forcave
paqëruajtëse (KFOR-it), që ato t’i zëvendësojnë forcat serbe me qëllim që UÇK-ja
të mos e merr pushtetin në Kosovë pas përfundimit të luftës,(sipas Madelleine
Albright, Autobiografi, fq.459-472).
Shqiptarët duhet ta kenë shumë të qartë, se po të mos ishte në pyetje rreziku i
përhapjes së luftës jashtë kufijve të Kosovës e Ballkanit, me siguri, Fuqitë e
mëdha nuk do të ndërmirrnin një veprim të tillë, sa për t'i shpëtuar shqiptarët
nga masakrimet, por do t'i lenin që të laheshin në gjak, sikur boshnjakët,
çeçenët, kurdët dhe palestinezët.
Marrëveshtja e Kumanovës e cila u arritë gjatë bisedimeve ndërmjet gjeneralëve
evroperëndimor dhe serbijanë, pa pjesmarrjen e shqiptarëve të cilët ishin në
luftë të drejpërdrejt me Serbinë pushtuese, jo vetëm se është një argument i
pakontestueshëm e që e bënë të qëndrueshëm konstatimin e më parshëm, por ajo
shpjegon edhe tri gjëra, të cilat sipas mendimit tim janë kruciale:
a)Mënyra e zhvillimit të këtyre bisedimeve, është dëshmia më e fuqishme se
forcat e NATO-s, nuk ishin aleate të shqiptarëve, sepse aleati nuk i zhvillon
bisedimet, nuk i përfundon dhe nuk nënshkruanë asnjë marrëveshje, prapa shpinës
së aleatit;
b)Kjo marrëveshje e arritur, me siguri, si produkt i pazarllëqeve me gjeneralët
serbijanë, natyrisht në dëm të të drejtave legjitime të shqiptarëve, gjakut dhe
sakrificave të tyre sublime për këto të drejta, e vërteton atë që u shkrua pak
më lart;
c)Sjelljet e UNMIK-ut dhe KFOR-it pas vendosjes së Kosovës nën protektoratin e
tyre, siç janë pazarllëqet me serbët; krijimi i enklavave serbe, mbrojtja e tyre
nga KFOR-i dhe UNMIK-u, si dhe lejimi i funksionimit të administratës komplete
të Serbisë nëpër këto enklava; arrestimet, kërkimi i armatimeve dhe bastisjet
sistematike kryesisht të shqiptarëve, si dhe aprovimi i pazarllëqeve
serbo-maqedone në dëm të teritorit të Kosovës administrative, janë dëshmi e
qartë, se Rezoluta 1244 e KS të OKB-së, është vetëm paravan për realizimin e
dispozitave proserbe të Marrëveshtjes së Kumanovës, pjesës së saj top sekrete e
cila deri më sot mbahet larg syve të shqiptarëve.
Është koha e fundit që shqiptarët ta kuptojnë drejt e mirë një të vërtetë të
madhe, se po të ishte qëllimi i sinqert i Fuqive të mëdha, përfshirë këtu edhe
Rusinë, për të ndalur solldateskën serbo-çetnike ( të cilën edhe e ndihmuanë të
armatosej me armët më moderne, deri në mars të vitt 1999), në fushatën e saj
luftarake për krijimin e Serbisë së Madhe, këtë do ta bënin në fillim të viteve
të 90-ta, duke intervenuar njëkohësisht nga ajri dhe toka, drejtpërsëdrejti në
territorin e Serbisë.
Po ta kishin sinqerisht, ato nuk do të tërhiqeshin nga Serbia:
a). Përderisa ta demobilizonin e çarmatosnin ushtrinë dhe policinë
serbo-çetnike, duke rikonstruktuar një ushtri paqësore, të armatosur me armatime
të lehta;
b).Përderisa të ndërtohej në pushtet i ri në Serbi, i cili me punën e tij do të
dëshmohej se qëllimet e tij janë, vërtetë demokratike dhe paqësore.
Për të intervenuar me qëllim të evitimit të një lufte shumë të përgjakshme,
kishte shumë argumente.
Dihej botërisht se qëllimet e nomenklaturës udhëheqëse politiko-ushtarake të
Serbisë ishin serbomëdha, dhe që kishin për synim realizimin e Serbisë së Madhe,
duke përdorur të gjitha mjetet luftarake dhe duke i kombinuar metodat e
barbarive mesjetare me ato çetniko-fashiste.
Gjithashtu dihej botërisht, se këto qëllime kriminale ishin planifikuar deri në
detalin më të vogël, nga kreu politik dhe ushtarak serbomadh, natyrisht dhe duke
u shërbyer me brumërat serbo-mëdhaja të gatuara në "Akademinë Serbe të
Shkencave", dhe ashtu si në të kaluarën, sipas reçetave të përpiluara dhe të
pagëzuara me tymin e tamjanit, nga popat serbijanë, në krye Kishes Ortodokse
Serbijane.
Këto qëllime ishin publikuar në mjetet informimit masiv dhe propagandoheshin
nëpër mitingjet populiste serbe, para se të fillohej me fushatat luftarake
kundër popullit slloven, për të vazhduar me tej kundër popullit kroat, boshnjak
dhe më vonë kundër atij shqiptar.
Kur njeriu ballafaqohet me këto argumente, me siguri do të ballafaqohet edhe me
pyetjen e cila do t'i parashtrohet nga ndërgjegja e tij: Pse nuk u intervenua,
kur dihej mirë se po të intervenohej ushtarakisht, me siguri do të
shpëtoheshin, mbi 500.000 jetëra të civilëve të pambrojtur, të të gjitha
gjinive, moshave dhe kombësive?
Pa ndonjë ekzagjerim e vetmja përgjigje në këtë pyetje, do të ishte: Ky
intervenim mungoi, sepse nuk përshtatej me interesat e fuqive të mëdha, sidomos
të atyre të cilat kishin miqësi tradicionale me serbo-sllavët, dhe ua kishte
andja "sarmat" serbe.
Është koha e fundit që shqiptarët të kuptojnë drejt e mirë, se po ato qarqe
evroperëndimore, të cilat vazhdojnë të hiqen si miq të tyre, janë në vlugun e
punëve shumë të rrezikshme për të ardhmën e tyre, rijetësimin e pjellës së
Traktatit të Versajës, natyrisht me një emër të ri. Andaj edhe duhet të
përgatiten për t’u përballur me pasojat e sabotimeve të këtyre “miqëve”, karshi
të drejtës së tyre të natyrshme, për të jetuar të lirë dhe dinjitoz në
Atëmëmëdheun e tyre, të çliruar dhe të ribashkuar një një shtet të vetëm.

Me 20 dhijetor 2004
Sejdi Veseli
P r i s h t n ë